BLM: ik draag nooit geel of bruin

Ik was nog jong toen ik me voor het eerst ongemakkelijk voelde. Het was iemand in de familie die me een handdruk gaf, naar hun hand keek en opmerkte dat mijn kleur niet af ging. Ik had dezelfde leeftijd toen ik “mopjes” leerde zoals: weet je waarom jouw hand- en voetzolen wit zijn? Hoe herken je een N* in het donker? Ik heb ze jarenlang zelf verkondigd. Tot ik leerde dat zelfspot niet de manier is hoe het moet.

Iemand anders vroeg me eens waarom Afrikaanse mensen en winkels zo raar ruiken. En toen mijn toenmalig lief terug kwam van een lange reis naar Namibië zei ik dat die rook naar Afrika. Alsof ik weet hoe Afrika ruikt. Ik ben er nog nooit naartoe geweest.

Ooit had ik een uitslag waar de dokter niet zeker was van de diagnose “omdat die er bij witte mensen anders uitziet”. Zelf twijfelde ik lang of ik wel écht Rwandese roots had, omdat niemand Rwandees op me leek.  Alsof Belgen altijd qua lichaamsbouw op elkaar gelijken.

Er was een periode dat ik BPOC op tv aanwees met “dat is mijn mama” en daardoor mijn eigen moeder onbedoeld kwetste. Er was een tijd dat bij rollenspelen ik niet de zwarte Power Ranger wou zijn “want ik was niet zwart, ik was bruin”. En voor een nog langere tijd luisterde ik niet naar hiphop want ik was niet “zo”.  Ik was wit, want al mijn vrienden waren dat. Ik luisterde punkrock, emo(core) en metal. Ik luisterde The Beatles en leerde pas véél later over de oorsprong van bluesmuziek. “I am not your sister” was mijn antwoord toen een gekleurd persoon me een high five wou geven. Maar ik schreef wel een paper over Martin Luther King en “I have a dream”. Oh, ik had duidelijk nog veel huiswerk, maar dat zou ik pas veel later begrijpen.

Vandaag kreeg ik een dm: “wil je dood vieze n*, vieze Afrikaan, wat als ik je vastpak en u keel oversnijd?”

Ik gaf deze persoon aan bij de politie én Unia. 

To be continued.

Liefs, Uwi
Voornaamwoorden: die / hun

Met deze tekst wil ik illustreren hoe ik als zwart geadopteerd persoon zelf mijn weg zocht in een voornamelijk witte leefwereld die continue schermde met “ik ben geen racist, maar… ” Hoe ik jarenlang zelf de ene kromme gedachte na de andere heb moeten leren wegwerken. Hoe die ene zin zelf in mijn gedachten sloop. Alle voornaamwoorden werden neutraal gemaakt zodat mensen hun identiteit verborgen blijft, want sommige van deze mensen ken ik nog steeds. Herken jij je in wat ik schreef: this is your call to unlearn. This is your call to learn. This is your call to do better.

 

Eén reactie op “BLM: ik draag nooit geel of bruin”

  1. Knap geschreven en heel herkenbaar. Ik postte op dinsdag een zwart beeld waar mijn tante op reageerde met een droef mannetje, een dag later kwam ik haar tegen en vertelde ze over een trip naar de Ikea waar ‘weer van die bruinen’ de coronaregels aan het overtreden waren. Dus het zit eeeeerg diep ingebakken, ook in België. Artikels zoals de jouwe kunnen daarin zeker helpen. Bedankt daarvoor!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: