Inspiration/Personal

Sweet creature

Met de Belgian Pride voor de deur had ik oorspronkelijk het idee om een artikel over en voor LGBTQIA+ te schrijven. Maar omdat ik al snel door de bomen het bos niet meer zag, hield ik het op hoe ik mezelf definieer, profileer en out als divers persoon in onze samenleving. Het gekke is dat ik het in heel deze blogpost niet heb over (seksuele) geaardheid, maar wel over genderexpressie, jezelf goed voelen in je vel en lichaamsversiering. Want iedereen zou zich moeten kunnen en durven uiten zoals hij dat wil, ongeacht welke geaardheid je daar aan koppelt. Lees je mee?

Ietswat atypisch wil ik eerst platformen als StylelikeU, Charlie Magazine en Fille Folle bedanken om te tonen dat het anders kan. Maar ook individuen staan op de barricades; iO Tillett Wright, Murielle ScherreInes Rombouts en Joppe De Campeneere. De ene bekender dan de andere, maar in mijn ogen wel allemaal voorvechters met een openminded geest en kijk op het menselijk lichaam. Ongeacht hoe dat eruit ziet.

KVDS-20160423-190553-6444-NIKON D800

©Ines Rombouts (X), oprichter van Musthave

Laat ik direct met de deur in huis vallen, gender is such a drag! Maar laat me ook ineens verduidelijken dat ik het hier niet over (mijn) seksuele geaardheid wil hebben, maar wel over hoe je je als vrouw, man of niet-binair persoon voelt en wil kleden, gedragen en voorkomen, ongeacht je geaardheid. “One is how you identify personally, one is who you want to fuck.” Een gegeven dat het best te kaderen valt als “genderidentiteit, -diversiteit en -expressie”.
Al van kleins af aan ben ik een tomboy. Opgroeien in een klas met enkel jongens zit daar misschien voor iets tussen, maar nog meer is dat gewoon wie ik ben en een keuze waar ik elke dag opnieuw voor kies. Ik draag bijna dagelijks make-up, maar evengoed draag ik diezelfde dag een baggy jeans en mannenhemd tot boven toe geknoopt. En terwijl ik jarenlang een haat-liefde verhouding had met jurken en rokken, zijn ze nu een vast begrip in mijn garderobe. Ik ben na jaren van wel-niet scheren officieel geen fan van “scheren omdat het vrouwelijk is”, maar indien ik er aan begin, doe ik dat uit eigenbelang. Geen van al het bovenstaande is uitgesproken vrouwelijk, maar wat is vrouwelijk en wat is mannelijk?

Anyway, ik hou van mijn borsten en ik hou van me te “kleden als een vrouw”, maar ook van “kleden als een man” en dat maakt mij niet lesbisch. Want zoals ik zei staan geslacht en geaardheid (hier) los van elkaar. Dat maakt dat ik me identificeer als niet-binair. Voor mij specifiek: niet-binair met vrouwelijke voorkeur. Praat ik Chinees? De TEDtalk van Becky Strohmer en Ashley Wylde duiden mooi waarom iemand ongeacht zijn/haar/hun uiterlijke expressies niet minder vrouw, man of X is. Heb je even? Heb je een klein half uur? Probeer alsjeblieft ook te negeren dat beide individuen op vrouwen vallen. Eender wie kon die speeches geven. Wie in het Nederlands en in lekentaal nog eens wil nalezen waarover bovengenoemde identiteit, diversiteit en expressie gaan, kan dat altijd hier nalezen.

C-MYG_CUQAA9P96

Maar nu wil ik het over iets minder zwaar hebben. Iets waar al veel meer over geschreven en gepraat wordt: Tijgerstrepen, stretchmarks of striae. Op je buik, billen of borsten. Op je armen of in de plooi van je oksel. We hebben ze allemaal. Bij mij staan ze op mijn kont. Een cadeautje van moeder natuur toen ik rond mijn twaalfde een flinke groeispurt kreeg en mijn verschillende huidlagen niet evenredig groeiden. Anderen hebben het op hun buik, omdat ze nieuw leven creëerden of op hun borsten, omdat het in hun dna geschreven stond dat ze een stevig balkon zouden krijgen. Maar wanneer we standaard een magazine openslaan, blijken de gekozen modellen (m/v/x) er geen te hebben. Vreemd toch? Juist ja, photoshop. Voel je je er toch wat ongemakkelijk bij, noem ze dan tijgerstrepen. En weet dat Kendrick ze de hemel in prijst: “Show me somethin’ natural like ass with some stretch marks.”

Appelsien, laat je zien: Het kinderrijmpje gaat als volgt verder: “.. pas maar op of ik eet u op!” En laat “om op te eten zijn” een uitdrukking zijn om iets lekker of mooi te vinden. Bij deze is dus ook cellulitis niets dat zou moeten geretoucheerd of weggestoken worden. Dik, dun, sportief of eeuwige zetelhanger, we hebben er allemaal last van. Dus vergeet alle reclame voor veel te dure en toch niet werkende zalfjes. Eet gezond, sport omdat je dat zelf wil en zeg vooral “Whatever Forever”.

Last but not least: Bodymodification as a form of self-expression. Dit is een delicaat onderwerp en er zijn vele manieren om dit in te vullen. Je kan het zo gek niet bedenken, maar ik heb het voornamelijk over haircuts, piercings en tattoos. Zelf schoor ik al meermaals mijn hoofd half kaal – extreme undercut, passeerden al meerdere piercings de revue en ben ik momenteel eigenaar van vijf kleine tot middelgrote tattoos. Ik doe die dingen omdat ik ze mooi vind, omdat ze periodes in mijn leven markeren en omdat ze me onderscheiden van de rest. Al dat is uiterlijk zichtbaar, maar is dat geen vrijgeleide om mij – of eender wie met lichaamsversiering – te schofferen.

We zijn 2017, we leven in een land waar je openlijk een eigen mening mag hebben, maar publieke vernedering of uitspraken als “wat een verminking” mag je voor jezelf houden. Ik streef niet naar een samenleving waarin er enkel politiek correcte uitspraken mogen worden gedaan, maar er is een verschil tussen dat eerstgenoemde en iemand marginaliseren. Ook zou het fijn zijn moesten werkgevers er unaniem zo over denken. Lange mouwen aanmoeten op je werk omdat je tattoos op je armen hebt, geweigerd worden voor een job omwille van je piercings en niet omdat je onvoldoende competenties hebt, werkplaatsen waar vrouwen hakken aanmoeten en/of waar geen make-up dragen gelijk wordt gesteld aan er niet verzorgd bijlopen…

Again, we zijn 2017 en wij – versierders van onze lichamen – zijn dit moe. Meer dan moe. Samenleving, verander! En snel! Wij danken u.
Dit gezegd zijnde maak ik graag een diepe buiging, neem ik mijn applaus in ontvangt en wens ik iedereen nog een fijne dag.

Liefs, Naomi

Volgen en delen kan mag moet:
InstagramFacebookTwitterPinterestBloglovin’

Mag ik jullie nog één iets vragen? Willen jullie allemaal op Ines Rombouts stemmen? Die is genomineerd voor Pink Brand of the Year in de categorieën ‘LGBTQ Friendly Company’ en ‘Diversity Ambassador’. In ruil krijg je de kans om aanwezig te zijn op de prijsuitreiking. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s