Eind maart lanceerde Netflix de dertiendelige serie 13 Reasons Why. Het is geen geheim dat dit gaat over een overleden highschool meisje dat vanuit haar graf vertelt over de redenen waarom ze zichzelf van het leven beroofde. Spoileralert: ze kaart niet één maar twee keer een verkrachting aan. Scènes die bij mij door merg en been gingen, die me van mijn voeten veegden en me in een griezelritje down to memorylane stuurden. Ik hield vol, ik keek het uit en besloot voor eens en voor altijd het van me af te schrijven. Want in 2017 wil ik vooral eerlijk zijn met mezelf, over mezelf en tegen iedereen in mijn omgeving. Want #wijoverdrijvenniet. Aan wie meeleest: de volgende blogpost kan triggeren.

De verkrachtingen in de serie gebeuren door het personage Bryce. Een rijke, zich alles denkende te kunnen permitteren tiener. Een personage dat zichzelf god waant en hoewel mijn demonen lang niet allemaal dezelfde eigenschappen hadden, heb ik ze ook allemaal Bryce genoemd. Deze kwamen er wel/ook allemaal mee weg. En dit om de simpele reden dat ik het tot de dag van vandaag nooit over hen had.
Tot nu.

Bryce 1: We spreken over de hoogdagen van Netlog. Ik was niet ouder dan een jaar of 14-15 jaar. Ik weet het – en tegelijk ook niet zeker – omdat ik het uit mijn geheugen heb gegrift alsof je een stuk huid weg zou branden. Een onherroepelijk beschadigde herinnering. We hadden afgesproken om te gaan zwemmen. Gaan zwemmen toen betekende zoveel als ijsjes eten, ribbelfrietjes eten en in de jacuzzi zitten tot je ingegooide twee euro opgebruikt was en je opnieuw eenzelfde bedrag in de gleuf stak tot je handen meer rimpels hadden dan de gemiddelde tachtigjarige. Maar ik wijk af. Alles verliep normaal en wanneer ik zei dat ik naar huis moest, kleedden we ons om. Elk in een apart, maar aanpalend pashok. Of dat dacht ik wat er gebeurde. Voor ik het wist was hij er onder gekropen en zei dat hij genoeg gewacht had. Zonder details te vertellen, kan ik je zeggen dat het mijn eerste kennismaking was met een suikervrije lolly. Want dat was toch wat ik wou? Ik had het niet met zoveel woorden gevraagd, maar ik had met hem afgesproken, met hem gelachen, met hem de jacuzzi gedeeld. Eén iets liet hij me waardig, mijn maagdelijkheid. Want dat was niet zijn ding. Nee, kort en egoïstisch genot – dat was zijn ding. Dat de tranen in mijn ogen stonden leek hem niet te deren.

Bryce 2: Een winterse en nog donkere ochtend. Gehuld in een paarse ballonrok – toen echt mijn lievelingsrok – en dikke panty’s stapte ik van bij mij thuis naar de bushalte. Een dagelijks ritueel dat me groot deed voelen. Zelfstandig, net zoals het maken van mijn eigen lunchpakket. Het was het eerste jaar dat ik ver weg naar school ging. Dagelijks opstaan om 6 uur in de ochtend. Een eerste bus iets na 7 uur, om een klein uur en een tweede busrit later op school aan te komen. Zo leek ook die dag te starten, maar halfweg de vijf minuten durende wandeling kruiste hij mijn pad. De herinnering aan zijn figuur is vaag, maar zijn ogen en stem blijven me altijd bij. Donkere kijkers, een stoppelbaard en een stem die zegt “hm lekker”, intussen gaan zijn handen recht naar mijn kruis, krimp ik in elkaar en loopt hij even plots als alles gebeurde weer verder. Ze zeggen dat een mens twee reflexen heeft: fight or flight, maar ik verstijfde. Mijn mond wou schreeuwen, maar het bleef stil. Ik durfde niet omkijken, ik durfde niet in tranen uitbarsten. Ik moest sterk zijn. IK MOEST. En met die gedachte baande ik me verder naar de bushalte. En alweer deed ik hard mijn best om alles te vergeten. Niemand had het gezien, dus het was niet gebeurd. En die ballonrok, die deed ik heel lang niet meer aan.

Bryce 3: De hoogdagen van Netlog werden vervangen door een nieuw medium: Noxa. Vergelijk het met MySpace maar dan Nederlandstalig. We raakten aan de praat, zetten het gesprek privé verder en voor we het wisten praatten we dagelijks en dit jarenlang. Noxa werd vervangen door Facebook, maar sms’en ging sneller. Toen ik ging studeren en op kot ging, besloten we een keertje af te spreken. Raar maar waar hadden we dat nooit gedaan. Intussen was ik 18 en studente. Hij was 28 en werkende. Levenswijs.. Of zo deed hij zich toch voor. Een eerste pintje werd genuttigd op café, een tweede bij hem thuis; een middelmatige studio – ideaal voor wie voor het eerst op zichzelf woont. De tijd verstreek en plots kuste hij me. Iets wat hij al lang wou doen, vertelde hij me. Opnieuw was er de fight or flight gedachte, maar kon ik niets anders doen dan verstijven en me in gedachten distantiëren van de situatie. Een hand op mijn borst, een arm om mijn middel, glijdende handen, “voel jij dit ook?”
Nee ik voelde het niet, nee ik voelde niet dezelfde lusten. Ik wou naar huis en stil stamelde ik dat ook. Ik stamelde het nog eens en hij suste me. Hij suste me zo lief dat ik gewoon bleef zitten. Wat me uiteindelijk de kracht gaf hem weg te duwen, mijn spullen te pakken en te vertrekken, is me tot vandaag nog een raadsel. Mijn gsm stond in geen tijd zo roodgloeiend van de haatvolle berichten, dat ze wissen aanvoelde als dweilen met de kraan open. Zijn nummer blokkeerde ik, elk contact online verbrak ik. Ik wiste hem door mijn tranen door uit mijn leven en na enige tijd leek het alsof hij nooit bestaan had. Tot ik hem een jaar later tegenkwam met een meisje aan zijn arm. Ze had mijn leeftijd en dus opnieuw veel jonger dan hem. Zou het? Zou zij ook..? Moest ik iets doen? Ik besloot verder te gaan met mijn leven. Het verleden zou enkel diepe wonden open maken, Mount Doom zou uitbarsten, ik zou verzwolgen worden door golven van angst, verdriet en woede. Of was ik dat al?

Al die tijd wist niemand van iets af. Maar enkele jaren later zou daar verandering in komen. Ik had een lief. Voor het eerst in jaren had ik een lief. En hoewel we het samen leuk hadden, bleek ik één groot mysterie te zijn voor hem. Waarom mocht hij me de ene moment aanraken en de andere niet. Waarom was die ene zin genoeg om me een paniekaanval van een half uur te geven? Waarom kon ik in minder dan drie seconden hysterisch beginnen huilen? En waarom was op zoveel manieren duidelijk dat er achter die glimlach een gebroken meisje zat? Wat was er met me gebeurd en hoe moest hij daar mee omgaan?

Het was een werk van lange adem, van vallen en opstaan, van huilen in zijn armen en instorten op de vloer. Maar we deden het samen. Stap voor stap. Tussendoor was ik de goedlachse en immer vrolijke spring-in’t-veld. Tot het weer tijd was om in foetushouding in te storten. Zijn handen verdwenen meerdere keren in zijn haren. Ik stelde zijn geduld meermaals op de proef, maar ik had me nog nooit zo naakt gevoeld. Ik was nog nooit zo uitgekleed geweest. Maar in the end werd ik een sterke(re) jonge vrouw. Eentje die haar seksualiteit weer leerde omarmen. Eentje die leerde dat sommige mensen wel het verschil tussen ja en nee kennen. Dat er mensen zijn die stiltes niet zien als een instemming. Een instemming met ongewenste aanrakingen, een instemming met ongewenste handelingen, een instemming met regelrechte aanranding van de eerbaarheid. Mijn eerbaarheid.

Fast forward naar 2017. De bovenstaande relatie is niet meer. Die sterke(re) jonge vrouw wel. Ik ging in therapie en vertelde met veel gesnotter over wat er allemaal gebeurd was. Ik opende meermaals mijn eigen box van Pandora en besloot uiteindelijk zelf om er weer mee te stoppen. Soms stort ik nog eens in. Soms weet ik het niet meer. En daarom liet ik de tattoo “be brave little champion” zetten.


Dapper zijn.
Durven.
Doen.
Opstaan en spreken.
Mezelf verdedigen.
Mezelf graag zien.
Mijn lichaam graag zien.
Mijn lichaam en geest niet meer terroriseren, op eender welke manier.
En elke dag dat ik dat doe ben ik een winnaar.
Een overwinnaar.

Liefs, Naomi

 

Advertenties

14 gedachten over “Be brave little champion – 13 reasons why

  1. Straf Naomi! Dat dit veel mensen die door hetzelfde soort dingen zijn gegaan mag helpen om er sterker uit te komen, net als jij. Mij heb je alvast een serieus hart onder de riem gestoken. Courage, nog een leven vol dappere dagen, en veel liefs! 💪 ♡

    Liked by 1 persoon

    1. Ik ben je dankbaar dat jij het lef hebt om dit met iedereen te delen. En het geeft me moed om ook de strijd verder aan te gaan met mijn eigen demonen te weten dat jij er sterker bent uitgekomen. Want soms is het echt moeilijk om daar nog in te geloven.

      Liked by 1 persoon

  2. Wow… heel moedig van je om dit allemaal zo neer te schrijven. ik wens je veel sterkte en dat je nu voor altijd gespaard mag blijven van dit soort gebeurtenissen ❤️

    Liked by 1 persoon

  3. Chapeau meid om de moed te vinden dit neer te schrijven! Ik krijg er kippenvel van! Zelf heb ik gelukkig geen ervaring met mannen die denken dat ze alles mogen maar het maakt me zo pissed dat dit dagelijks overal in de wereld gebeurd. Dat mannen zich zomaar alles kunnen permiteren en dat sommige denken dat wij vrouwen een lustobject/speelgoed zijn. Hier moet meer over geschreven worden. Ik ben er zeker van dat je verhaal veel meisjes en vrouwen zal steunen en moed zal influisteren!

    Een dikke knuffel en veel liefde girl! ❤️❤️❤️❤️

    Liked by 1 persoon

  4. Ik las dit gisterenochtend al maar was even niet in staat om een passende reactie te geven. Ten eerste heb ik enorm veel respect voor jou en het feit dat je een artikel als dit deelt. Beter gezegd: dat je dit getypt kreeg! Ik ben ervan overtuigd dat het belangrijk is om verhalen als deze te vertellen. Jij kunt een voorbeeld zijn voor meisjes/(jonge)vrouwen. Dat ben je ❤️ Dikke knuffels!!!

    Liked by 1 persoon

  5. Zelf 12 jaar getrouwd geweest met iemand met dergelijke ervaringen in haar jeugd, echt moeilijk voor haar, maar geloof me vrij, ook niet te onderschatten voor de partner!
    Mijn steun heb je alvast!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s