Vandaag heb ik het over iets persoonlijks. Nee geen filmrecensie want daarvoor zag ik nog maar te weinig kaskrakers en te veel crappy teenage stuff. Wel deel ik vandaag mijn gedachten en gevoelens rond de Belgische film Le Passé Devant Nous. Een film van Nathalie Teirlinck met een ijzersterke Evelyne Brochu in de hoofdrol. De film gaat in een notendop over hoe het is om plots voor je ooit achtergelaten kind te moeten zorgen terwijl je helemaal geen kloppend moederhart hebt. Ik ging de film kijken en kwam helemaal verslagen de zaal weer uit.

De blogpost kan twee kanten uitgaan. Either you’ll understand me ofwel ga je me naar planeet Mars willen schieten, maar omdat 2017 een jaar is waarin ik eerlijkheid naar waarde acht, schrijf ik het toch neer.

film-nathalie-teirlinck

Wat als je geen moederhart hebt? There, I said it. Al mijn hele leven zit ik in de “ieuw, kindjes zijn vies” fase. Lang niet op zo een kinderlijke manier waardoor ik mezelf meet met een zesjarige, maar omdat mijn genen geen liefdevol moederhart voor me in gedachten hadden. Waar anderen overstag gaan en er bijna spontane regenbogen ontstaan wanneer ze een baby zien, blijf ik steeds wat onwennig op de achtergrond. Kinderen zijn mooi, als ze slapen en zwijgen. Brabbelen en giechelen mag ook nog. Alles wat meer decibels vergt, hoeft niet meer voor mij. Wie me een baby aanreikt om eens vast te houden, leest mijn blik niet goed. Ik ben als de donder om ze te laten vallen. Zomaar, zoals je dat vroeger wel eens met je pop deed. Het grote verschil is dat je pop hoogstens een hol geluid maakte wanneer ze tegen de grond ging.

Droom ik dan eens niet van een mooi gevulde kinderkleerkast? Jawel, maar dat is dan de kleerkast met speelkledij voor mijn neefjes en nichtjes. Ik wil gerust wel eens een middagje oppassen en ik beloof ook dat ik ze bescherm met mijn  leven, maar dat is het net. Je kan ze één dag beschermen met je leven, maar je kan dat niet je leven lang doen. Of ligt dat aan mij? Moest ik een kind hebben, ik zou dat vrij als een vogel willen grootbrengen, ik zou hen leren fietsen nog voor ze kunnen lopen en ik zou het de beste padvinder ooit maken (eerst zelf leren kaart lezen). Tegelijk breng ik het van kleins af aan “grote mensen dingen” bij. Zoals kunst en cultuur, leven en dood, hoe wetenschap het steeds wint van religie maar sommige dingen gewoonweg nog niet te verklaren zijn. Maar mijn angst voor het moederschap brengt ook een intens verlangen met zich mee om mijn kind te verstikken met moederliefde. En we hebben allemaal Mon fils a moi gezien.. Nee? Zeker kijken!

skaermbillede-2017-01-13-kl-13-49-39-768x507

Terug naar de film. Er is een scène waarin ze haar zesjarig kind geheel onwetend meeneemt naar de fitnesszaal. Daar krijgt ze te horen dat je daar pas binnen mag eens je zestien of ouder bent. Een mooie verwijzing naar hoe onwetend ze is over de kindvriendelijkheid van plaatsen. Net zoals ze niet weet wat ze haar zoon te eten moet geven; taart, afhaalnoodles en ook zakken chips passeren de revue. Intussen slaapt het kind op de zetel en later op een opblaasmatras, heeft hij een gekke fascinatie voor de handelingen en het mysterieuze nachtleven van zijn moeder en krijgt hij via de buren een glimps van een liefdevol gezin te zien – heel contrasterend met zijn situatie.

Wat als ik op een vrije dag oprecht liever wil uitslapen dan naar de speeltuin te gaan. Wat als ik mezelf fancy lingerie wil kopen in plaats van mijn kind blij te maken met een nieuwe set lego. Mag ik dan niet liever willen uitgaan – proeven van hoe jong ik nog kan zijn wanneer de nacht valt – in plaats van te waken bij een babyfoon tot iemand aan de borst moet worden gelegd? Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen het moederschap. Ik snap gewoon niet hoe en waar ik in dat plaatje pas.

skaermbillede-2017-01-13-kl-13-49-30-768x415

De film was prachtig. Wondermooi. Maar ook verdomd confronterend omdat het voelde alsof ik elke beslissing die Alice – het hoofdpersonage – maakte ook zou maken. Kijken naar waar andere kinderen mee spelen, in een euforische bui mijn kind blij maken met een “volwassen makeover”, naakt op het balkon staan zonder gêne, zonder besef dat kinderen dit niet hoeven te zien – maar waarom niet? Waarom mogen ze geen naakt zien? Is er dan niets puurder en eerlijker dan naakt?

Ik zou een occasionele keer meedoen wanneer een kind systematisch een woord verkeerd uitspreekt. Vroeger zei ik ook locotomotief. Ze leren het wel met de tijd.. Maar ik zou hen net zo de huid vol schelden en hen corrigeren zoals ik dat tegen iemand anders zou doen. Omdat ik me niet ten volle kan verplaatsen in een kinderlijk brein. Omdat kinderen soms ook gemene dingen kunnen zeggen, en waarheden komen uit een kindermond. Alsof dat niet kwetsend is. Alsof je je als volwassene niet gekwetst mag voelen door de uitspraken van je kind.

De film telde ook meer dan één suggestieve verhaallijn over hoe Alice niet alleen geïsoleerd van het dagelijks leven leeft, maar ook geleefd wordt en daar op een vreemde manier toch relaties aan overhoudt. Een vage verhouding met haar chauffeur die abrupt ophoudt wanneer die haar niet langer meer komt ophalen. Hoe haar eigen kleine wereld wankelt wanneer ze hem spot op straat, maar hij onbereikbaar is. Hoe haar buurman – tegen betaling – Robin onder zijn vleugels neemt en hoe ze op die manier een zuchtje moedergevoel lijkt te voelen. Kleine fragmenten waarbij tranen over mijn wangen liepen en ik niet wist of ik moest weglopen of verder kijken.

“What do you get when you throw
a blue rock into a yellow sea”

Zag ik, los van de beroepskeuze, mijn toekomst in een film gegoten? Waren de tien andere mensen in de zaal ook allemaal bewust kinderloos? Voelden zij ook, los van de mooie verfilming en het doorbroken taboe, een brandmerk op hun voorhoofd. En wat als ik binnen x aantal jaar toch een kind krijg en dat doodgraag zie. Laat ik hem/haar dit dan lezen? Zal hij/zij zich wel geliefd voelen eens het weet dat ik ooit jarenlang geen kinderen wou. Eens het weet dat mijn narcistische ik zoveel jaren sterker was dan mijn empatisch hart? What if? 

Liefs, Naomi

Volgen en delen kan mag moet:
InstagramFacebookTwitterPinterestBloglovin’

Welke film greep jou naar de keel en/of zal je eeuwig bijblijven?
Ik deed mijn best de blogpost zodanig te schrijven dat ik geen concrete spoilers gaf, maar ik hoop wel dat ik jullie voldoende nieuwsgierig heb gemaakt om deze prent te gaan kijken. 

Advertenties

3 gedachten over “Le passé devant nous -What if?

  1. Ik wil hem nu echt wel zien! Zelf ga ik doodgraag babysitten en baby’s zijn soms wel schattig, maar na een avondje ben ik blij dat ik naar huis kan. Moedergevoelens zijn er (nog) niet en al twijfel ik sterk of die er wel gaan kopen.
    Sterk geschreven meid!

    Liked by 1 persoon

  2. Jeetje meid wat kan jij goed schrijven! Ik ben getriggerd en ondanks dat ik twee kleintjes heb waar ik niet zonder kan en absoluut gewenst waren, ben ik ook zeer benieuwd naar de andere kant van het verhaal. Wat als je het inderdaad niet in je hebt, dat moeder zijn? Of wat als je wel graag moeder wilde zijn, maar het allemaal heel anders blijkt te zijn dan je verwachtingen? Kortom, ik ga de film kijken 😉 . Hoop dat mijn moederhart het aan kan…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s